A bioassay in small scale of high dynamized calcium carbonate at 6CH potency have been conducted on rosemary (Rosmarinus officinalis) cuttings. Watering treatments have been done three times in the period of 15 days with water enriched with calcium carbonate 6CH (synonymous of Calcarea carbonica) and with simple water on new homogeneous cuttings of rosemary during May 2024. At the end of the period the new shoots have been measured and evaluated the characteristics of the roots. The number of shoots / plant increased significantly in the treated plants and in the length of the same shoots decreased in the same treated plants. The total length of shoots / plant was similar, showing that the effect of the treatment changes the behavior in the emission of new shoots of the cuttings, while the vegetative energy remains similar.
A first encouraging step in the stopping of the anthracnose fungi infection (Colletotrichum gloeosprolides) on olive fruits (Olea europaea L.) thanks to the administration of high diluted homeopathic remedies: the successful cases of the use of Sulphur 30CH and 200CH in three different areas of Greece on September 2025 on infected olive crops.
Harald C. Letizi1
1. dr. agr. and scientific responsible at Biosporos, Epanomì (Greece) harald@biosporos.gr
Anthracnose fungi infection on the olive fruits (drupes) by the agent Colletotrichum gloeosprolides is a disease that can compromise all the yield of a crop and may compromise the quality of the olive oil and sometimes may destroy all the yield of a olive crop, by rotting the fruits.
In Greece this kind of fruit rot is well known in the Ionian islands (Corfu’, Lefkada) and in Crete, but is certain years is common also in other parts of Greece, due to the sensibility of certain varieties an due to the air and soil humidity during the summer.
In Italy is known as “lebbra delle olive” (“leprosy of the olives”).
At the beginning of September 2025 the infection of Colletotrichum gloeosprolides on the fruits of olives was evident first in a small field Thessaloniki area, then in the area of Chalkidiki area, and verified also in a field in the island of Alonnisos few days later.
All the related crops are organically managed or generally untreated by pesticides.
The infection was especially evident on a tree var. Amfissis in Thessaloniki area, full of olive fruits and in a position where some irrigation was applied.
The geneal “image” was of a tree full of green fruits that could not carry on their maturation, and the hard attack of the fungi that rots fast the most of the fruits, giving the “idea” of leprosy. This analysis suggested that the remedy Sulphur could be suitable to help the tree in order to stop the infection by the develop of a natural resistance against the pathogen and carry on the ripening of the fruits in the better way.
The administration by irrigation of the potency 30CH around 15th of September 2026 and the Sulphur 200CH the next day, showed to stop almost completely the infection, and the fruits remained quite healthy on the tree for months after the ripening. Only the half yield of this tree have been harvested in order to see the develop of the remaining fruits.
Similar applications obtaining a similar success have been done also in fields in the village of Nikiti (Chalkidiki) and in Alonnisos stopping immediately the infection.
Ενώπιον της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.)
Δια του Προϊσταμένου της ΔΟΥ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
ΕΝΔΙΚΟΦΑΝΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗ1 κατ’ άρθρο 63 Ν. 4987/2022
Του Harald Christian Letizi, ΑΦΜ 131168830 κατοίκου Επανομής οδός “Αγίου Σπυρίδωνος, τέρμα οδού” ΚΑΤΑ
Των υπ’ αριθ. 3527/25-11-2025 πράξη
Το ΣΤΕ με απόφαση 1796-1802/2025 αποφάσισε ότι τα ά. 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ είναι “ανεκτά” στο Σύνταγμα, όχι “σύμφωνα”, και συγκεκριμένα γράφει: “συνταγματικώς ανεκτό τρόπο προσδιορισμού πραγματικής φοροδοτικής ικανότητας”. Η δήλωση αυτή σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα άρθρα είναι “σιωπηλά μη σύμφωνα με το Σύνταγμα”, εφόσον το ΣΤΕ δεν δηλώνει ρητά ότι τα άρθρα συμφωνούν εξολοκλήρου με το Σύνταγμα. Το ΣΤΕ στην ίδια απόφαση δείχνει ποια σημεία του Συντάγματος δεν παραβιάζονται, αλλά ταυτόχρονα αποφεύγει να δείξει ποια σημεία και ποιες διεθνείς συνθήκες παραβιάζονται. Όσοι νόμοι δεν είναι ρητά σύμφωνοι με το Σύνταγμα, δεν είναι υποχρεωτικά σεβαστοί και είναι ουσιαστικά άκυροι, επειδή το ά. 120 του Συντάγματος γράφει ρητά “συμφωνούν”, όχι “ανέχονται”: Απαιτώ να εφαρμοστεί ορθά η απόφαση 1796-1802/20
Εφόσον τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ κρίθηκαν άκυρα από την αρχή, απαιτώ να γίνει ξανά από την αρχή ο προσδιορισμός του φόρου εισοδήματος των φορολογικών ετών 2023-2024 σύμφωνα με το λογιστικό αποτέλεσμα της επιχείρησης μου, όχι με το τεκμαρτό υποχρεωτικό εισόδημα που παράλογα επιβλήθηκε από την ΑΑΔΕ, και να διαγραφούν όλα τα σχετικά πρόστιμα των συσχετιζομένων αποφάσεων (π.χ. Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ), και να γίνει επιστροφή των υπερβολικών καταβληθέντων φόρων που καταβλήθηκαν όχι γιατί συμφώνησα με το τεκμαρτό εισόδημα, αλλά υπό την απειλή της εφαρμογής κατασχέσεων χωρίς δικαστική απόφαση από την ΑΑΔΕ, όπως υπέφερα τον Ιαν. 2017.
Αν τυχών η ΑΑΔΕ αρνηθεί τις απαιτήσεις αυτές, θα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η ΑΑΔΕ δεν λειτουργεί βάσει σεβασμού προς το Ελληνικό Σύνταγμα.
Τα ά. 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ σιωπηλά κρίθηκαν από το ΣΤΕ μη σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Στην απόφαση 1796-1802/2025 το Σ.Τ.Ε. δείχνει με ποια άρθρα του Συντάγματος συμφωνούν τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ, και αποφεύγει να δηλώσει ποια άρθρα του Συντάγματος παραβιάζονται , π.χ. το άρθρο 4. παρ. 1 και 2 και άρθρο 20 παρ.2. To Σ.Τ.Ε. δηλώνει ότι: “δεν αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 5 του Συντάγματος και 20 παρ. 1 του Συντάγματος.”, αποφεύγοντας να αναφέρει το άρθρο 4 εξολοκλήρου, όπως και το άρθρο 20 εξολοκλήρου, αλλά αναφέροντας μόνο συγκεκριμμένες παραγράφους.
“Σύνταγμα Αρθρο 4: (Ισότητα των Ελλήνων)
Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Oι Έλληνες και οι Eλληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.” Τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ δημιουργούν ανισότητα μεταξύ εργαζομένων πολιτών και διάκριση εις βάρους των εργαζομένων αυτοαπασχολούμενων στην ίδια επιχείρηση τους.
Η ζωή είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, και η επιβίωση είναι απόδειξη του δικαιώματος ζωής.
Η αμοιβή για την εργασία του ανθρώπου είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, για όλους τους ανθρώπους, υπαλλήλους και αυτοαπασχολούμενους, είναι δικαίωμα.
Υποχρέωση του εργοδότη προς τον υπάλληλο είναι να πληρώσει την αμοιβή για την εργασία του υπαλλήλου, και είναι υποχρέωση του εργοδότη.
Ο αυτοαπασχολούμενος δεν έχει εργοδότη που τον αμοίβει υποχρεωτικά. Αυτό το στοιχείο προσβάλλεται με τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ, που αντιθέτως επιβάλλουν ότι ο αυτοαπασχολούμενος ιδιοκτήτης ατομικής επιχείρισης αμοίβεται υποχρεωτικά με το βασικό ελάχιστο μισθό, όπως απολαμβάνουν οι υπάλληλοι. Πράγματι παράλογο.
Η αμοιβή της εργασίας του αυτοαπασχολούμενου γίνεται όταν η επιχείριση του έχει καθαρά κέρδη, ενώ αμοιβή δυστυχώς δεν υπάρχει όταν έχει ζημίες, παρόλο που αυτός έχει δικαίωμα στην αμοιβή για τη εργασία του.
Ο υπάλληλος έχει δικαίωμα, βάσει νόμου περί βασικού μισθού, να έχει προσαυξήσεις στην αμοιβή του βάσει αυξημένων ετών εργασίας στη ίδια επιχείριση, και δικαίωμα προσαύξησης των μισθών βάσει πληθωρισμού για να προστατεύεται το δικαίωμα επιβίωσης του.
Διάκριση γίνεται με τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ με τα οποία ο εργαζόμενου αυτοαπασχολούμενου αντί να έχει δικαίωμα καλύτερης αμοιβής βάσει αυξημένων ετών εργασίας στη ίδια επιχείριση και βάσει πληθωρισμού, επιβαρύνεται με φόρους που αυξάνονται με τα έτη εργασίας του ανθρώπου και με το πληθωρισμό, μόνο και μόνο γιατί ζει και η επιχείριση είναι ανοιχτή, άσχετα αν έχει κέρδη (και αμοίβεται) ή ζημία (και δεν αμοίβεται) από την επιχείρηση.
Η διάκριση αυτή βλάπτει και το δικαίωμα επιβίωσης του κάθε πολίτη εργαζόμενου αυτοαπασχολούμενου, δικαίωμα που δεν υποστηρίζεται από το Κράτος, αλλά τιμωρείται από τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ με την επιβολή περισσότερων φόρων, γιατί ο πολίτης επιβίωσε. Η επιχείρηση μου είναι ανοιχτή από τον Φεβρουάριο 2003, δηλαδή εδώ και 22 χρόνια, και με τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ το “σύστημα” μου επιβάλλει να πληρώσω περίπου 2100 ευρώ φόρο εισοδήματος ετησίως, επιβάλλοντας ότι υποχρεωτικά η επιχείρηση μου έπρεπε να είχε καθαρά κέρδη περίπου 15.000 ευρώ τουλάχιστον και υποχρεωτικά, βάσει άρθρων 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ. Τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ παραβιάζουν το δικαίωμα του κάθε εργαζόμενου αυτοαπασχολούμενου στην αμοιβή, και το μετατρέπουν σε “υποχρέωση κέρδους και αμοιβής” και κατά συνέπεια “υποχρέωση πληρωμή φόρων γιατί επιβίωσε, με προσαυξήσεις γιατί μεγάλωσε σε ηλικία και υπάρχει πληθωρισμός”.
Στην περίπτωση μου αυτά τα “τεκμαρτά” κέρδη δεν υπάρχουν, και προσβάλουν τα ορθά λογιστικά στοιχεία μου που δεν αμφισβητήθηκαν ούτε από τους προμηθευτές μου, ούτε από τους πελάτες μου, ούτε από το σύστημα Mydata της ΑΑΔΕ, ούτε από ελέγχους ρουτίνας που η ΑΑΔΕ κάνει σε τραπεζικές συναλλαγές. Το λογιστικό αποτέλεσμα σε καθαρά κέρδη της επιχείρησης μου στα έτη 2023 και 2024 είναι πολύ πιο μικρό από το “τεκμαρτό βασικό εισόδημα” που μου επιβάλλεται με τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ, που έχουν ως στοιχείο τεκμιρίωσης μόνο το γεγονός ότι είμαι ακόμα ζωντανός.
Δεύτερη σοβαρή διάκριση γίνεται μεταξύ φυσικών και νομικών προσώπων που διαχειρίζονταν μια επιχείριση: τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ προσβάλλουν το λογιστικό αποτέλεσμα μίας ατομικής επιχείρισης (φυσικό πρόσωπο) και την επιβάλλουν να μην έχει ποτέ χαμηλά κέρδη ή ζημίες, ενώ όταν πρόκειται για εταιρία (νομικό πρόσωπο) το “φορολογικό σύστημα” (ΚΦΕ) επιτρέπει να έχει και χαμηλά κέρδη και ζημίες και να μην πληρώνει φόρο εισοδήματος όταν δεν έχει κέρδη.
Τρίτη σοβαρή διάκριση γίνεται μεταξύ πολιτών που όταν το εισόδημα δεν επαρκεί για να έχουν αξιοπρεπή ζωή, το κράτος επεμβαίνει με βοηθητικά επιδόματα. Στην περίπτωση των άρθρων 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ ο αυτοαπασχολούμενος πολίτης δεν έχει δικαίωμα να έχει χαμηλό εισόδημα γιατί το ΚΦΕ του επιβάλλει να έχει “υποχρεωτικό ελάχιστο εισόδημα”, και κατά συνέπεια χάνει όλα τα δικαιώματα για να έχει βοηθητικά επιδόματα για ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα, προσβάλλοντας ξανά το δικαίωμα επιβίωσης του, ξανά.
Τέταρτη σοβαρή διάκριση γίνεται μεταξύ πολιτών που καλούνται σε δικαστήριο για να κριθούν αν είναι ένοχοι ή αθώοι, και τον αυτοαπασχολούμενο σε ατομική επιχείρηση που πρέπει να κάνει προσφυγή σε δικαστήριο για να δείξει ότι δεν είναι ένοχος. Η διαφορά είναι στο να “καλείται” από δικαστήριο που είναι διαφορετικό από την “προσφυγή” σε δικαστήριο. Δεύτερη διαφορά είναι αν ο πολίτης ξεκινάει ως αθώος ή ξεκινάει την διαδικασία ως ένοχος (ήδη από πριν από οποιαδίποτε δικαστική απόφαση)
Ο κανονικός πολίτης, βάσει αρχές του δικαίου, θεωρείται αθώος μέχρι τελευταίο βαθμό δικαστικής απόφασης, και καλείται σε δικαστήριο αν υπάρχει υποψία ότι έχει παραβιάσει τον νόμο. Ο πολίτης καλείται από τα δικαστήρια, δεν κάνει προσφυγή στα δικαστήρια για να δείξει ότι είναι αθώος.
Αντιθέτως ο πολίτης που είναι αυτοαπασχολούμενος στην επιχείριση του πρέπει να κάνει τελική προσφυγή στα δικαστήρια για να δείξει ότι δεν είναι ένοχος για διαφυγόντα κέρδη τα οποία τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ υπολογίζουν με μοναδικό στοιχείο το γεγονός ότι ο πολίτης είναι ακόμα ζωντανός, και η επιχείρση ανοιχτή. Νομικά, το να είναι ο πολίτης ζωντανός και η επιχείριση ανοιχτή είναι δυο βασικά δικαιώματα του ανθρώπου και του Ευρωπαίου πολίτη, δεν είναι πολυτέλεια, και δεν μπορεί να είναι στοιχεία για την τεκμιρίωση εισοδήματος. Προσβάλλοντας αυτά τα δύο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, στην περίπτωση των άρθρων 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ ο πολίτης ενοχοποιείται αυτομάτως όταν ζει αλλά τα έσοδα από την επιχείριση δεν επαρχούν για να έχει μια καλή ζωή, πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται από πραγματικά στοιχεία, αλλά βάσει φαντασίωσης του νομοθέτη. Ενοχοποιείται ο πολίτης γιατί δεν κέρδισε αρκετά, όσο επιβάλλεται ως “υποχρεωτικό ελάχιστο καθαρό κέρδος” (το τεκμαρτό ελάχιστο εισόδημα) από τα ίδια άρθρα, και ενοχοποιείται γιατί είναι ακόμα ζωντανός, παρόλο που δεν κέρδισε αρκετά, και τιμωρείται με επιπλέον φόρο. Με τα ίδια άρθρα δεν υπολογίζεται αν ο πολίτης χρωστάει περισσότερο, ή αν η οικογένεια τον βοηθάει να πληρώσει τους λογαριασμούς του ρεύματος και το ενοίκιο για να επιβιώσει, τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ και η ΑΑΔΕ δεν ασχολούνται με τις “λεπτομέριες” αυτές.
Στην πραγματικότητα ο πολίτης δεν καλείται σε δικαστήριο, αλλά ταυτοποιείται ως ένοχος από τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ και πρέπει να κάνει προσφυγή σε δικαστήριο για να δείξει ότι είναι αθώος, και όχι ένοχος, δηλαδή το ανάποδο από τις αρχές του δικαίο που επιβάλλουν ότι ο καθένας είναι αθώος μέχρι τελευταία απόφαση δικαστηρίου, όπως ισχύει για τους υπόλοιπους πολίτες.
Σχετικά με το άρθρο 20 του Συντάγματος : “Αρθρο 20: (Έννομη προστασία, δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης)
Kαθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει. Tο δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.” Αυτό παραβιάστηκε τον Ιανουάριο 2017 από την ΑΑΔΕ όταν μου έκανε κατάσχεση εις χείρας τρίτων χωρίς δικαστική απόφαση, με κατάσχεση όλων των ποσών σε δικούς μου τραπεζικούς λογαριασμούς, γιατί, όπως μου εξήγησαν τότε στην Ζ’ ΔΟΥ Θεσσαλονίκης, ναι μεν πλήρωνα της δώσεις των φόρων μου, αλλά “οι ρυθμίσεις είχαν χαλάσει και η πληρωμές έπεφταν στο κενό”.
Στην πράξη η παρ. 2 “Tο δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.” παραβιάστηκε ανοιχτά από την ΑΑΔΕ με συνέργεια των τραπεζικών ιδρυμάτων, και μάλλον ακόμα η ΑΑΔΕ έχει αυτή την δυνατότητα.
Και για τους λόγους αυτούς δηλώνω υπεύθυνα ότι:
1 – τα λογιστικά στοιχεία της επιχείρισης μου είναι ορθά και ορθά βγάζουν αποτέλεσμα σε κέρδη ή ζημίες, από το οικονομικό έτος 2003 μέχρι σήμερα.
2 – το δικαίωμα ζωής και επιβίωσης μου βλάπτεται από τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ (που εδώ παραβιάζουν και το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος), όπως και είμαι θύμα των διακρίσεων που προκαλούνται από τα ίδια άρθρα του ΚΦΕ.
3 – η διασφάλιση της επιβίωσης μου γίνεται με έσοδα από την ατομική επιχείρηση μου (στην οποία είμαι εργαζόμενος αυτοαπασκολούμενος) και όταν τα έσοδα δεν φτάνουν για να πληρώσω τους λογαριασμούς, οι λογαριασμοί είτε μένουν απλήρωτοι (και αυξάνονται τα χρέη μου), είτε πληρώνονται με χρηματική αλληλεγγύη των μελών της οικογένειας μου.
4 – όποιος αμφισβητεί την δήλωση μου στα σημεία 1, 2 και 3 με συκοφαντεί, και προκαλεί και ηθική ζημιά.
Ξανά, εφόσον τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ κρίθηκαν άκυρα από την αρχή, απαιτώ να γίνει ξανά από την αρχή ο προσδιορισμός του φόρου εισοδήματος των φορολογικών ετών 2023-2024 σύμφωνα με το λογιστικό αποτέλεσμα της επιχείρησης μου, όχι με το τεκμαρτό υποχρεωτικό εισόδημα που παράλογα επιβλήθηκε από την ΑΑΔΕ, και να διαγραφούν όλα τα σχετικά πρόστιμα των συσχετιζομένων αποφάσεων (π.χ. Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ), και να γίνει επιστροφή των υπερβολικών καταβληθέντων φόρων που καταβλήθηκαν όχι γιατί συμφώνησα με το τεκμαρτό εισόδημα, αλλά υπό την απειλή της εφαρμογής κατασχέσεων χωρίς δικαστική απόφαση από την ΑΑΔΕ, όπως υπέφερα τον Ιαν. 2017.
Αν τυχών η ΑΑΔΕ αρνηθεί τις απαιτήσεις αυτές, θα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η ΑΑΔΕ δεν λειτουργεί βάσει σεβασμού προς το Ελληνικό Σύνταγμα.
Στο άρθρο 120 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος διαβάζουμε:
“2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.”
Κατά συνέπεια, ο καθένας που δεν θα σεβαστεί το Σύνταγμα και την δικαστική απόφαση αρ. 1796-1802/2025 του Σ.Τ.Ε. διώκεται γενικά, είτε να ανήκει στο δημόσιο τομέα, είτε να μην ανήκει στο δημόσιο τομέα.
https://www.e-nomothesia.gr/index.php/suntagma-tes-ellados-2019-anatheoremeno.html ΣYNΤAΓMA ΤHΣ ΕΛΛAΔAΣ Εις το όνομα της Aγίας και Oμοουσίου και Aδιαιρέτου Τριάδος
MΕPOΣ ΠPΩΤO Bασικές διατάξεις ΤMHMA A’ Mορφή του πολιτεύματος
‘Αρθρο 1: (Μορφή του πολιτεύματος)
Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.
Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
‘Αρθρο 2: (Πρωταρχικές υποχρεώσεις της πολιτείας)
O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
H Eλλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών.
‘Αρθρο 120: (Ακροτελεύτια διάταξη)
Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Aναθεωρητική Bουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.
O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»
link σε απόφαση 1796-1802/2025 του Σ.Τ.Ε. https://www.adjustice.gr/webcenter/portal/ste/pageste/epikairotita/apofaseis?contentID=DECISION-TEMPLATE1760419374267&_afrLoop=686936454848719#!%40%40%3F_afrLoop%3D686936454848719%26centerWidth%3D65%2525%26contentID%3DDECISION-TEMPLATE1760419374267%26leftWidth%3D0%2525%26rigthWidth%3D35%2525%26showFooter%3Dfalse%26showHeader%3Dtrue%26_adf.ctrl-state%3D137tjqzyrd_33
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΖΗΤΩ
Να γίνει δεκτή η υπό κρίση προσφυγή μου εφόσον τα άρθρα 28Α – 28 Δ του ΚΦΕ είναι άκυρα από την αρχή. Να ακυρωθεί ολικά η σχετική πράξη επιβολής προστίμου Αριθ. Πράξης 3527/25-11-2025. Να γίνει ξανά από την αρχή ο προσδιορισμός του φόρου εισοδήματος των φορολογικών ετών 2023-2024 σύμφωνα με το λογιστικό αποτέλεσμα της επιχείρησης μου, όχι με το τεκμαρτό υποχρεωτικό εισόδημα που παράλογα επιβλήθηκε από την ΑΑΔΕ, και να διαγραφούν όλα τα σχετικά πρόστιμα των συσχετιζομένων αποφάσεων (π.χ. πρόστιμο Αριθ. Πράξης 3527/25-11-2025 που συσχετίζεται με την Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ). Να γίνει επιστροφή των υπερβολικών καταβληθέντων φόρων που καταβλήθηκαν όχι γιατί συμφώνησα με το τεκμαρτό εισόδημα, αλλά καταβλήθηκαν υπό την απειλή της εφαρμογής κατασχέσεων χωρίς δικαστική απόφαση από την ΑΑΔΕ, όπως υπέφερα τον Ιαν. 2017. Απαιτώ να σεβαστεί το Σύνταγμα επίσης στο άρθρο 2 παρ. 2 και οι φόροι μου να μην πηγαίνουν για πληρωμές υπέρ πολέμων εκτός Ελλάδος, γιατί ο φόνος είναι έγκλημα. (Αρθρο 2 παρ. 2: H Eλλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών.) Αν τυχών η ΑΑΔΕ αρνηθεί τις απαιτήσεις αυτές, θα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η ΑΑΔΕ δεν λειτουργεί βάσει σεβασμού προς το Ελληνικό Σύνταγμα.
Με εκτίμηση
Harald Christian Letizi του Ferdinando αφμ 131168830, Ιταλός υπήκοος, Ευρωπαίος πολίτης, μέλος του Ελληνικού Λαού, φορολογούμενος στην Ελλάδα από το 2003, άνθρωπος και συνάνθρωπος. Το κείμενο αυτό είναι δημόσιο, και δημόσια θα είναι η απάντηση σας.
Ο αιτών
Harald Christian Letizi
(Επανομή, 29 Δεκεμβρίο 2025)
3Πράξεις στις οποίες αναφέρεται η παραπάνω Ενδικοφανής Προσφυγή
Φορολογική Κατηγορία:ΕΙΣΟΔΗΜΑ
Είδος Δήλωσης:Αρχική
Αριθμός Δήλωσης:10159826
Αριθμός Ειδοποίησης:223278
Έτος:2024
Ημερομηνία Έκδοσης:21/10/2025
Τελικό Ποσό: 2.583,20
4Λοιπά Στοιχεία
Περιγραφή Αιτήματος
Το ΣΤΕ με απόφαση 1796-1802/2025 αποφάσισε ότι τα ά. 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ είναι “ανεκτά” στο Σύνταγμα, όχι “σύμφωνα”, και συγκεκριμένα γράφει: “συνταγματικώς ανεκτό τρόπο προσδιορισμού πραγματικής φοροδοτικής ικανότητας”. Η δήλωση αυτή σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα άρθρα είναι “σιωπηλά μη σύμφωνα με το Σύνταγμα”, εφόσον το ΣΤΕ δεν δηλώνει ρητά ότι τα άρθρα συμφωνούν εξολοκλήρου με το Σύνταγμα. Το ΣΤΕ στην ίδια απόφαση δείχνει ποια σημεία του Συντάγματος δεν παραβιάζονται, αλλά ταυτόχρονα αποφεύγει να δείξει ποια σημεία και ποιες διεθνείς συνθήκες παραβιάζονται. Όσοι νόμοι δεν είναι ρητά σύμφωνοι με το Σύνταγμα, δεν είναι υποχρεωτικά σεβαστοί και είναι ουσιαστικά άκυροι, επειδή το ά. 120 του Συντάγματος γράφει ρητά “συμφωνούν”, όχι “ανέχονται”: Απαιτώ να εφαρμοστεί ορθά η απόφαση 1796-1802/20
Σημειώσεις Yποβάλλοντος
Εφόσον τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ κρίθηκαν άκυρα από την αρχή, απαιτώ να γίνει ξανά από την αρχή ο προσδιορισμός του φόρου εισοδήματος των φορολογικών ετών 2023-2024 σύμφωνα με το λογιστικό αποτέλεσμα της επιχείρησης μου, όχι με το τεκμαρτό υποχρεωτικό εισόδημα που παράλογα επιβλήθηκε από την ΑΑΔΕ, και να διαγραφούν όλα τα σχετικά πρόστιμα των συσχετιζομένων αποφάσεων (π.χ. Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ), και να γίνει επιστροφή των υπερβολικών καταβληθέντων φόρων που καταβλήθηκαν όχι γιατί συμφώνησα με το τεκμαρτό εισόδημα, αλλά υπό την απειλή της εφαρμογής κατασχέσεων χωρίς δικαστική απόφαση από την ΑΑΔΕ, όπως υπέφερα τον Ιαν. 2017. Αν τυχών η ΑΑΔΕ αρνηθεί τις απαιτήσεις αυτές, θα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η ΑΑΔΕ δεν λειτουργεί βάσει σεβασμού προς το Ελληνικό Σύνταγμα
Αρχεία
20241229 Letizi Harald Christian afm131168830 ypodeigma_endikof_prosfyg.pdf
20251025 απόφαση ΣτΕ Ολ. 1796-1802 2025 Τεκμήριο των άρθρων 28Α-28Δ του ΚΦΕΑποφάσεις ΣτΕ.pdf
Ο κατά τα άρθρα 28 Α-28 Δ του ΚΦΕ τεκμαρτός προσδιορισμός του φορολογητέου ετήσιου ελάχιστου καθαρού εισοδήματος από ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα αντανακλά την αντίληψη του νομοθέτη ότι δεν είναι νοητό εκείνος ο οποίος ασκεί ατομική επιχείρηση υπό τις οριζόμενες στον νόμο ειδικότερες προϋποθέσεις, να αποκερδαίνει ποσό χαμηλότερο από όσο ο ίδιος καταβάλλει στον υψηλότερα αμειβόμενο υπάλληλό του (συνεπώς από τις μικτές αποδοχές ενός τέτοιου υπαλλήλου) ή, αν δεν απασχολεί τέτοιον, από το ελάχιστο ποσό που θα κατέβαλε ομοίως για εργασία αντίστοιχη της προσωπικής του συνεισφοράς.
Ο κατώτατος μισθός επελέγη ως αντικειμενικό οικονομικό μέγεθος το οποίο αντανακλά την ελάχιστη αξία της εργασίας που προσφέρεται στο σύγχρονο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον της χώρας από τους υπαλλήλους και εργατοτεχνίτες.
Το σύνολο των κατά τον νόμο κριτηρίων (φύση και έτη άσκησης δραστηριότητας, περιστάσεις οι οποίες υποδηλώνουν μειωμένη, ιδίως χρονικά, απασχόληση, αριθμός εργαζομένων και κύκλος εργασιών), από τα οποία τεκμαίρεται η ύπαρξη αντίστοιχης οικονομικής δύναμης και, επομένως, φοροδοτικής ικανότητας, αποτελούν τη βάση του τεκμηρίου απόκτησης εισοδήματος, είναι δε γενικά και αντικειμενικά, τελούν σε συνάφεια προς το αντικείμενο της ρύθμισης, δεν αφίστανται των διδαγμάτων της κοινής πείρας και στηρίζουν το συμπέρασμα του τεκμηρίου.
Συνεπώς, ο εν λόγω τεκμαρτός προσδιορισμός του φορολογητέου ετήσιου ελάχιστου καθαρού εισοδήματος από ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα δεν υπερβαίνει τα όρια της ευχέρειας του νομοθέτη να καθορίζει τον εκάστοτε ενδεδειγμένο τρόπο φορολόγησης διαφόρων κατηγοριών φορολογουμένων αλλ’ αποτελεί συνταγματικώς ανεκτό τρόπο προσδιορισμού πραγματικής φοροδοτικής ικανότητας των ασκούντων ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα και δεν παραβιάζει τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1 και 5 και 78 παρ. 1 του Συντάγματος και τις αρχές της καθολικότητας και της ισότητας του φόρου που απορρέουν από αυτές.
Β. ΜΑΧΗΤΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ
1. Ενώπιον της Φορολογικής Διοίκησης
Κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 28 Α παρ. 3-4 του ΚΦΕ και της εκδοθείσας κατ’ εξουσιοδότηση της παρ. 8 αυτού Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ προβλέπεται: α) εξέταση του αιτήματος και των στοιχείων αναφορικά με τη συνδρομή των λόγων της παραγράφου 3 του άρθρου 28 Α κατά δεσμία αρμοδιότητα, παράλληλα προς την αναγνώριση, κατά διαμορφωθείσα διοικητική πρακτική, δυνατότητας διατύπωσης συναφούς επιφύλαξης στην οικεία δήλωση φόρου εισοδήματος εξεταζόμενης ομοίως κατά δεσμία αρμοδιότητα, η απόρριψη των οποίων υπόκειται σε ενδικοφανή προσφυγή και σε προσφυγή ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου, β) διενέργεια ελέγχου αναφορικά με το εισόδημα του φορολογικού έτους, κατά τον οποίο το βάρος απόδειξης της απόκτησης εισοδήματος μεγαλύτερου του δηλωθέντος φέρει η φορολογική Διοίκηση, ομοίως κατά δεσμία αρμοδιότητα και εντός αποκλειστικής προθεσμίας, άλλως επανόδου στο δηλωθέν εισόδημα.
Με την παρ. 4 του άρθρου 28 Α του ΚΦΕ νοείται μερικός έλεγχος της φορολογίας εισοδήματος του συγκεκριμένου φορολογικού έτους, νομίμως δε με τα άρθρα 4 παρ. 5 περ. α και 5 παρ. 1 εδ. α της Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ ορίζεται ότι προσδιορίζεται το εισόδημα εν γένει του συγκεκριμένου φορολογικού έτους, ως τέτοιου νοουμένου του συνολικού, από κάθε πηγή ή αιτία, το οποίο και υπόκειται σε επαλήθευση (5 παρ. 2 της ίδιας απόφασης). Περαιτέρω, με το άρθρο 4 παρ. 5 περ. β αυτής δεν θεσπίζεται δικαίωμα της φορολογικής Διοίκησης (να διευρύνει τον έλεγχο κατά χρόνο και φορολογικό αντικείμενο) εντός της διαδικασίας ελέγχου της φορολογίας εισοδήματος του κρίσιμου φορολογικού έτους.
2. Ενώπιον των Διοικητικών Δικαστηρίων
Παράλληλα προς το αίτημα διενέργειας ελέγχου σύμφωνα με τη διαγραφόμενη στα άρθρα 4 και 5 της κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 28Α παρ. 8 του ΚΦΕ εκδοθείσας Α 1055/9.4.2024 απόφασης του Διοικητή της ΑΑΔΕ διαδικασία, υφίσταται δικαίωμα ενιαίας δικαστικής αμφισβήτησης του (διοικητικού και διορθωτικού) προσδιορισμού εισοδήματος και συνακόλουθα του φόρου με δυνατότητα και διοικητικής ή/και δικαστικής αναστολής αυτού.
Ο φορολογούμενος, στον οποίο καταλογίσθηκε φόρος βάσει του επίδικου τεκμαρτού εισοδήματος με πράξη διοικητικού προσδιορισμού φόρου, δύναται να ασκήσει ενδικοφανή προσφυγή του άρθρου 72 του νέου Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν.5104/2024) προβάλλοντας αυτά που ανέφερε και στο αίτημα διενέργειας ελέγχου. Στην περίπτωση αυτή δεν παύει η εξουσία του ελέγχου.
Με την άσκηση της ενδικοφανούς προσφυγής κατά της πράξης διοικητικού προσδιορισμού του φόρου και με την άσκηση προσφυγής ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου κατά της τυχόν (ρητής ή σιωπηρής, εν όλω ή εν μέρει) απόρριψης της ενδικοφανούς προσφυγής αναστέλλεται, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 72 παρ. 3 και 8 του νέου ΚΦΔ, η καταβολή ποσοστού πενήντα τοις εκατό (50%) του αμφισβητούμενου ποσού, ενώ διατηρείται η δυνατότητα υποβολής αίτησης αναστολής καταβολής του υπολοίπου 50% σύμφωνα με την παρ. 4 του ίδιου άρθρου και αίτησης αναστολής εκτέλεσης της επί της ενδικοφανούς προσφυγής απόφασης σύμφωνα με τα άρθρα 200 επ. του ΚΔΔ.
Δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής του εδαφίου β της παραγράφου 3 του άρθρου 72 του νέου ΚΦΔ, δοθέντος ότι εν προκειμένω η πράξη διοικητικού προσδιορισμού του φόρου δεν εκδίδεται, κατά το κρίσιμο μέρος του εισοδήματος από ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα, με βάση στοιχεία που έχουν παρασχεθεί από τον φορολογούμενο σε φορολογική του δήλωση, αλλά με τεκμαρτό τρόπο.
Σε περίπτωση κατά την οποία η κατ’ άρθρο 5 παρ. 1 εδ. β της Α 1055/9.4.2024 αποκλειστική προθεσμία έχει παρέλθει μέχρι την ορισθείσα δικάσιμο για τη συζήτηση της προσφυγής στο διοικητικό δικαστήριο και ο έλεγχος έχει ολοκληρωθεί με την έκδοση και κοινοποίηση πράξης διορθωτικού προσδιορισμού του φόρου εντός αυτής, η πράξη υπόκειται σε ενδικοφανή προσφυγή του άρθρου 72 του νέου ΚΦΔ και ενσωματώνεται στη (ρητή ή σιωπηρή) απόφαση της ΔΕΔ επί της εν λόγω προσφυγής. Η τελευταία απόφαση λογίζεται, κατά την παράγραφο 7 του άρθρου 63 του ΚΔΔ, συμπροσβαλλόμενη με την πράξη διοικητικού προσδιορισμού του φόρου βάσει του τεκμαρτού προσδιορισμού.
Ο φορολογούμενος βαρύνεται να υποβάλει ενώπιον του δικαστηρίου δικόγραφο πρόσθετων λόγων του άρθρου 131 του ΚΔΔ αμφισβητώντας τις διαπιστώσεις του ελέγχου, στις οποίες στηρίχθηκε ο διορθωτικός προσδιορισμός του φόρου.
Με βάση τα ανωτέρω θεσπίζεται δυνατότητα αμφισβήτησης του επίδικου τεκμηρίου α) από ουσιαστικής και β) από διαδικαστικής άποψης και καθιερώνεται τεκμήριο μαχητό, το οποίο δεν αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 5 του Συντάγματος και 20 παρ. 1 του Συντάγματος.
Γ. ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ
Με τα δεδομένα, τα οποία, κατά τον νομοθέτη, συνέτρεχαν κατά τον χρόνο θέσπισης του επίδικου τεκμηρίου, ήτοι α) την, κατά την εκτίμησή του, ανεπάρκεια των ευρισκόμενων στη διάθεση της φορολογικής Διοίκησης ψηφιακών εργαλείων προς σύλληψη της διαφεύγουσας φορολογητέας ύλης και β) την ανάγκη συμπλήρωσής τους με τη θέσπιση του επίδικου τεκμηρίου, αυτό δεν παρίσταται, κατ’ αρχήν, απρόσφορο, και μάλιστα προδήλως, για την επίτευξη των επιδιωκόμενων με αυτό σκοπών, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ήταν αναγκαίο.
Λαμβανομένου, άλλωστε, υπόψη ότι η εκτίμηση του νομοθέτη ως προς τα ληπτέα μέτρα για την αντιμετώπιση της υπ’ αυτού διαπιστωθείσας φοροδιαφυγής υπόκειται σε οριακό μόνον δικαστικό έλεγχο. Με τα δεδομένα αυτά δεν συντρέχει περίπτωση παραβίασης της κατοχυρούμενης στο άρθρο 25 παρ. 1 εδ. δ του Συντάγματος αρχής της αναλογικότητας.
Δ. ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
Ενόψει και του σκοπού και των χαρακτηριστικών του (εξαιρέσεις/μειώσεις/χρονικοί περιορισμοί εφαρμογής του, μαχητός χαρακτήρας ώστε να μην εφαρμόζεται σε φορολογούμενους για τους οποίους προκύπτει ότι δεν έχει πράγματι κτηθεί το τεκμαρτό εισόδημα) το επίδικο τεκμήριο δεν καταλήγει σε επιβολή φόρου επί πλασματικού εισοδήματος και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά δυσανάλογη επέμβαση στην περιουσία των υποχρέων, η οποία παραβιάζει το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ.
Ε. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Η θέσπιση του επίδικου τεκμηρίου, η οποία αποβλέπει στη σύλληψη διαφεύγουσας φορολογητέας ύλης και στη δικαιότερη φορολόγηση και βασίζεται σε ένα σύστημα προσδιορισμού εισοδήματος κατ’ εφαρμογή γενικών και αντικειμενικών κριτηρίων, δεν αποτελεί, ενόψει των αναφερόμενων στον νόμο κριτηρίων επί τη συνδρομή των οποίων επιβάλλεται, υπέρμετρο περιορισμό της επαγγελματικής ελευθερίας, ο οποίος να εξωθεί σε αλλαγή επαγγέλματος όσους ασκούν τη συγκεκριμένη δραστηριότητα, ούτε, πολύ περισσότερο, θίγει τον πυρήνα του δικαιώματος ώστε να καθίσταται αδύνατη ή ουσιωδώς δυσχερής η άσκηση επιχειρηματικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας.”
